شعر

 

   « دست دوستی »

 

                                                                                                              

 چه خوش خيا ل بود ازگيل سرخ؛

 

 دل به چشمه سپرد و

 

 خوانش مست تبر را

 

                 در بیشه ی  خاموش

 

                             دست افشاند

                                

 

 هنگام كه پا شكسته زانو نشاند و

 

بوسه بر خشكيده چشم چشمه زد ،

 

                       اما به نجوا گفت :

 

  دم تبر همواره به خون من آلوده بود و بوی ناك

 

      و از شيره ی جا ن من

 

                     ملس ، گس ...

 

       چه خوش خيا ل هستم من !

                                                                 اميرمحمداعتمادی  9/3/79

ازگيل سرخ: درختچه ای كه لب چشمه ها و جوي چه ها می رويد با چوبی سخت که مرغوب ترين نوع دسته ی تبر است .