دایره ی افسون

شعر ، داستان و قسمت هایی از رمان نویسنده

« نجوای پاییزه »

دژخیم باد

ولوله ای انداخت در باغ

تند و تیز تیغ تکاند و

...

سپیدار سرافراز و چنار پیر را

آب از سر می چکید ٬

ردا از دوش افکندند ؛

لخت و پاک

در نم بارش عشق

به نماز ایستادند...

تنگ غروب بود و سکوتی٬

سپید ٬ سرد ٬

ژرف و وهم انگیز .

امیرمحمد اعتمادی ۲۷/۶/۷۴

نوشته شده در سه شنبه چهاردهم آذر 1385ساعت 21:11 توسط امیرمحمد اعتمادی |